پس از بروجرد ، جاده از دشت سیلاخور خارج می شود و مستقیم به سمت یکی از گردنه های سخت گذر زاگرس مرکزی می رود. در اینجا به تدریج وارد لرستان تاریخی می شویم، سرزمینی که یافته های باستان شناسی نشان می دهند از عصر پارینه سنگی (40 تا 60 هزار سال پیش از میلاد) مسکونی بوده است . از آغاز دوره تاریخی به تعد ، کوه نشینان این بخش از زاگرس همیشه مرزبان غرب کشور بوده اند. از بروجرد به تعد ابتدا باید از تنگه جالان چولان و پس از آن ، گردنه زاغه بگذری تا به خرم آباد برسی. زمستان ها عبور از این گردنه در حالی که دو سوی جاده را برفی مرتاکم و انبوه انباشته است نفس گیرد است. اما در بهار و تابستان چشم اندازهای اطراف زیبا و دیدنی است و جاده جز آنکه از ارتفاعات پر شیب می گذرد دشواری دیگری ندارد.

خرم آباد مرکز استان لرستان بر فراز فلات بلندی واقع شده است و جابه جا تپه  ماهورها موجب جدایی محلات شهر از یکدیگر شده اند. بر فراز تپه ای در شهر ، قلعه فلک الافلاک واقع است که ساکنان شهر آن را دوازده برجی می نامند. این قلعه که برای اهالی شهر ، مقدس است و گاه حتی به آن قسم می خوردند حدود صدوبیست سال پیش با خشت های قلعه ای باستانی که در همین محل بوده و حداقل به دوره ساسانی تعلق داشته ، ساخته شده است. شیوه معماری قلعه جالب توجه است و به ویژه بخشی از آن که به موزه تبدیل شده ، بسیار دیدنی است. در این موزه بخی آثار دوره مفرغ و برنز لرستان به تماشا گذاشته شده اند که ظرافت هنری آنها بیننده امروزی را به شگفتی وا می دارد. به اعتقاد شماری از کارشناسان ظرافت مفروغ های لرستان نشان می دهد در عصر مفرغ این منطقه تمدنی همسنگ بزرگ ترین تمدن های جهان داشته است. از دیگر نقاط دیدنی خرم آباد می توان از بازار قدیمی آن موسوم به بازار میرزا سیدرضا و سراب کیو ( در گویش لری به معنای چشمه لاجوردی ) نام برد.

در ادامه جاده کورش ، از خرم آباد به سمت جنوب ، 230 کیلومتر گردنه و تنگه را طی می کنی تا سر انجام به جلگه خوزستان و دروازه آن اندیمشک برسی . چشم اندازهای جغرافیایی ( اعم از جغرافیای طبیعی و انسانی ) در اطراف این جاده آن را به نمایشگاهی برای مروری سریع بر انواع متنوع عوارض جغرافیایی تبدیل کرده است. پیش چشم گردشگری که از این جاده می گذرد کرانه نشینان جاده در گذار از هزاره دوم پیش از میلاد به قرن بیست و یک میلادی هستند

بسیاری از جلوه های معیشتی ، همچون نحوه زندگی کوچ نشینانی که در چشم اندازهای پیرامون جاده اتراق کرده و یا در گذر هستند و نیز برخی فنون باستانی کشاورزی و آبیاری که هنوز از آنها استفاده می ود، به سده های هزاره های دور تعلق دارند اما جاده با واقعیت جاری و مسلطش می کوشد ضرورت های قرن بیست و یکم میلادی را بر دامنه های کوهستنانی اطراف و ساکنان آن تحمیل کنند